تبلیغات
حرم فلش - کد دعای فرج برای وبلاگ

لوگوی سه گوش

 افسر جنگ نرم - به دنبال مزار شهدای شما گشتم
 
افسر جنگ نرم
خانه حسابی شلوغ است. یكی از اعضای خانواده زنگ زده به بقیه بچه ها كه فوری خودتان را برسانید، مادرتان با شما كار دارد. آنها هم ظرف چند دقیقه با آژانس آمده اند و حالا فهمیده اند، میزبان رهبرند. پدر، مدال ایثارش را روی كتش نصب كرده، همان مدالی كه با چند سكه طلا از رئیس جمهور دریافت كرده است. همان مدالی كه به خاطر پیام رهبر انقلاب درباره مردم غزه، حالا تنهاست و سكه های همراهش هدیه شده اند به غزه.
همه دیوارهای خانه پر است از تابلوی قرآن، عكس شهدا، وصیت نامه، تقدیرنامه ، چفیه، پلاك و... خلاصه هر چیزی كه نشانی از ایام جنگ داشته باشد. حتی دیوارهای آشپزخانه. بالاخره وقتی از خانواده ای سه پسر و یك دامادش (آن هم پسرعمه همین شهدا) شهید شده باشد، پسر دیگر و پدر هم پای ثابت جبهه باشند، عجیب نیست كه تمام فضای خانه بوی شهادت بدهد. روی قاب عكس امام (رحمه الله) یك نوار مشكی زده اند كه دیگر رنگ و رویش رفته است؛ درست مثل رنگ و روی خیلی از قاب ها و عكس ها؛ اما خیلی از تزئینات اطراف قاب تازه است، انگار كه داغ شهیدان قرار نیست حالاحالاها از دل این پدر مادر برود. «حسن» در كربلای 5 شهید شده و «هاشم» قبل از او در میمك. جسد هاشم را هنوز برنگردانده اند. «حشمت الله» و «مسعود امیری» هم در عملیات مرصاد. عكس های شان را در دیدار رهبری با خانواده شهدا و ایثارگران استان دیده بودم.

مادر شهید امروز در دیدار برگزیدگان استان با رهبری بوده است. آخر مراسم و وقتی آقا می خواهند از حسینیه ثارالله كه محل برگزاری مراسم بوده، خارج شوند؛ به ایشان خبر می دهند كه مادر شهیدی می خواهد شما را ببیند. آقا هم صبر می كنند تا مادر شهید بیاید. مادر شهید كه به آقا می رسد، به ایشان می گوید: «روز پنج شنبه كه شما منزل خانواده شهدا تشریف بردید؛ منزل یكی از این خانواده های شهدا روبه روی خانه ما بود. از سر و صدایی كه شده بود فكر می كردیم منزل ما هم بیایید؛ اما نیامدید و الآن پدر شهدا خیلی ناراحت هستند.» و این شد كه شب، رهبر منزل خانواده شهدای رضوان مدنی بودند.


اذان مغرب بود كه از طرف ستاد سفر رهبری زنگ زده اند كه می خواهیم بیاییم برای مصاحبه. بعد هم كه آمده اند، گفته اند: به بچه ها خبر دهید، بیایند، چند دقیقه دیگر آقا می آیند خانه تان. مشغول مصاحبه هستم كه آقا می رسند. پدر شهید از خوشحالی به سجده می افتد و مادر شهید از خوشحالی بی اختیار دست می زند و خودش را به رهبر می رساند و عبایش را می بوسد: «خیلی خوش آمدی آقا! قدم به چشم مان گذاشتی. الهی فدات بشم آقا. ای عزیز دلم. ای گلم...» بقیه هم می زنند زیر گریه و یكی یكی جلو می آیند برای سلام و علیك. دختربچه ای با چادر سفید جشن تكلیفش كه چند گل هم به آن سنجاق شده، جلو می آید و می گوید: «رهبرا! به بیت الاحزان شهدا خوش آمدی.» پدر همین طور پشت سر هم خدا را شكر می كند و مادر می گوید: همه بچه هایم فدای سرتان.
«حسین» برادر بزرگ شهیدان تعریف می كند كه «حشمت الله» طراح موشك بوده و به خاطر همین تخصصش هم «ممنوع الجبهه». اما در جریان عملیات مرصاد طاقت نمی آورد: «دشمن تا كرمانشاه اومده. من چرا باید زنده بمانم؟» و دو روز مرخصی می گیرد و می رود جبهه. وقتی دو ساعت مانده بوده به پایان مرخصی، از فرماندهش اجازه می گیرد و می رود چند منافق دیگر را هم به درك واصل می كند و در همان مأموریت آخر، مرخصی دنیایی اش تمام می شود. «مسعود امیری»، داماد خانواده هم در همان عملیات شهید می شود. حسین كه همان فرمانده برادر بوده، به پدر می گوید: حاج مسعود زخمی شده است. می پرسد چه شده، می گوید دستش قطع شده. می پرسند حالا كجاست، می گوید پیش خدا. پدر می گوید شهید شد؟ باید به خواهر و عمه ات خبر بدهیم. حسین می گوید حاج حشمت هم زخمی شده، البته فقط یك زخم كوچك. پدر می پرسد او حالا كجاست، می گوید پیش حاج مسعود. و پدر می گوید او هم شهید شد؟ بعد دست هایش را بالا برد و گفت: «خدایا! از خودت گرفتم و به خودت پس دادم. فدای امام حسین. فدای امام» و بعد رفتند كه خبر را به مادر و خواهر و عمه بدهند.
مادر بغضش را می خورد و حرف های پسرش را ادامه می دهد: «اون پسر كوچیكم می گفت تو مادر خوبی هستی. دعا می كنی، چهارتا پسرت می ره جبهه سالم برمی گرده. اگه دعا كنی ما یكی مان شهید شویم، دست مان را این طوری می گیریم، تا تو نیای بهشت، ما نمی ریم.» و دستش را به احترام باز می كند تا معلوم شود پسرش چه می گفته. بعد، از حشمتش می گوید كه همیشه می گفته: من مانده ام برای آخر آخر :«حاجی آقا! آخر آخر 48 ساعت مرخصی گرفت و رفت و شهید شد.»

حسین كه اینها را تعریف می كند، بغض مادر می تركد و چشم پدر، تر می شود. آقا كه انگار خاطرات نه چندان دورشان زنده شده، با لبخند آنها را دلداری می دهند: «اینها ذخایر شمایند. هم برای شما در آخرت و هم برای ملت ما. مجاهدت آنها و صبر شما كشور ما را قوی كرده.» جالب آن كه آقا می گویند: «در گلزار شهدای كرمانشاه به دنبال مزار شهدای شما گشتم اما به خاطر شلوغ شدن نتوانستم پیدای شان كنم. اگر شلوغ نمی شد، حتماً می گشتم تا پیدا كنم.» و بعد حرف شان را این طور كامل می كنند: «ما افتخار می كنیم به شما و فرزندان تان.»
دختر خانواده، كه هم خواهر شهید است و هم همسر شهید و حالا از شدت گریه صدایش گرفته، به رهبر می گوید كه روز استقبال خواسته زرنگی كند، رفته گلزار شهدا كه آقا را ببیند. اما بعد از چند ساعت توقف و چند جزء قرآن خواندن، نتوانسته آقا را ببیند. پسرش هم فقط روز استقبال در كرمانشاه بوده و به خاطر مأموریتی از كرمانشاه رفته، اما قبل از رفتن به مادرش سپرده كه اگر رهبر به خانه شان آمدند، چفیه آقا را بگیرد. آقا هم چفیه را به او می دهند و او چفیه را به صورت خودش و سایر نوه ها می كشد. پدر شهدا كه حالا رعشه دستش بیشتر نمایان شده، چفیه روی دوش خودش را به رهبر می دهد برای تبرك و از آقا می خواهد دستی روی چشمان بیمارش بكشند. آقا می گویند «همین كه شما چفیه را روی گردن انداخته اید، تبرك شده. ما باید متبرك شویم با این چفیه.» بعد چفیه را به صورت خودشان می كشند و دعایی به چفیه می خوانند و دست شان را روی چشم پدر می گذارند و دعایی هم به چشم ها.
آقا اجازه مرخصی می گیرد اما مادر می گوید: «حاج آقا یه چایی ما را هم نمی خورید؟» رهبر هم با لبخند جواب می دهد: «خب بیارید. چرا نیاوردید.» و مادر با ذوق می رود توی آشپزخانه و یك سینی چای می آورد و بین میهمانان پخش می كند. یك سینی میوه هم می آورد برای تبرك كردن. در همین مدت چند نفر از خانواده زرنگی می كنند و از آقا می خواهند كه قرآنی به یادگار بگیرند.

بالاخره وقت خداحافظی می رسد. همان جلوی در، دختر جوانی همین طور كه اشك می ریزد، بلند می گوید: «آقا جون! هزارتا صلوات نذر كرده بودم كه شما رو ببینم. این لباس بابامه. شهید شده. آقا تبركش كنید. بعد از هفت سال این پیرهنش رو برام آوردن...» و گریه امانش نمی دهد. رهبر از محافظ ها می خواهد كه لباس را بیاورند و دعایی بر آن می خوانند و می گویند: «من تبرك می شم با این». دختر لباس را می گیرد و نذرش را با اولین صلوات شروع می كند؛ اما به خاطر گریه نفسش می گیرد و نمی تواند ادامه دهد و فقط زیرلب می گوید خدایا شكرت.
[]


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
1390/10/9 15:20
خیلی عالی بود .یعنی میشه منم یه روز آقا رو از نزدیک ببینم.
1390/08/16 09:58
گریییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییه
همین!
1390/08/15 18:49
سللللللللللللااااااااام عیدتون مبارک
یاعلی!
1390/08/14 20:54
سلام از مطالب بسیار خوب شما در وبلاگتان استفاده می بریم با پست جدیدآخرین نخ سیگار درتونل بروزیم.دوست داشتید تشریف بیاورید..
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز : 31
  • بازدید دیروز : 27
  • بازدید این ماه : 54
  • بازدید ماه قبل :92
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
افسر جنگ نرم (فیضیه)
افسر جنگ نرم
free counters
Free counters Online User

خورشید

کمپین وبلاگ نویسی امام علی النقی (ع)

1.
Iranbloglist.com